Nienawidzę
szkoły. A zwłaszcza tej, do której od niedawna chodzę. Od kiedy przeprowadziłam
się z Teksasu do Nowego Yorku, wraz moją ciotką, nie miałam dobrego zdania o tym
mieście. Nie lubiłam gdy ulice były zatłoczone od wszelakich pojazdów, śpieszących się ludzi
którzy na chama pchali się przed ciebie nie przejmując się tym, że możesz być
staranowana przez reszty ludzi gdy się przewrócisz. To cały urok dużego miasta.
Ja, prosta dziewczyna ze wsi wolałam spokojniejsze miejsca, odpowiednie na
jazdę rowerem i samotne przechadzki które nie były możliwe w Nowym Yorku. W
Teksasie żyje mało ludzi i dlatego to miejsce przeznaczone jest dla osób takich
jak ja. Spokojnych, nieśmiałych i nie mających przyjaciół. Można by powiedzieć,
że jestem takim odludkiem, który zawsze trzymał się na uboczu od innych uczniów
aby nie chcieli do mnie podejść. Nie to, że nie lubiłam ludzi, nie można tego
tak nazwać. Lubiłam rozmawiać ze sprzedawczyniami, sąsiadami, z panią Smith
która od małego uczyła mnie jeździć na koniach w swojej szkole nauki jazdy i z
innymi ludźmi w mieście. Nie umiałam tylko, pierwsza odezwać się do kogoś w
moim wieku. To głupie. Normalny nastolatek, nawiązuje szybciej kontakt z
człowiekiem w swoim wieku a nie z dorosłym. Ja byłam inna. Oczywiście ciągnęło
mnie do ludzi w moim wieku, ale byłam zbyt niepewna siebie i czułam, że odstaje
od innych nastolatków, nie tylko intelektualnie ale też uczuciowo. Nie
twierdzę, że jestem jakaś mądra, ale to ja miałam największą średnią w mojej
klasie od wszystkich. Inni ledwo zdawali na dwójki z klasy do klasy a ja jedyna
co roku miałam piątkę. Osiągnęłam to przez nie zajmowanie się bzdurnymi
rzeczami, typu śledzenie najnowszych ploteczek o gwiazdach jak robiły moje
koleżanki z klasy, ślęczenie przy komórce i rozmawianie ze swoimi psiapsiółkami
czy uprawianie sportu jak chłopcy. Nie jestem dobra w sporcie, a w-f po prostu
nienawidzę. Dlatego, też poprzez moją niezdarność i lęk przed upokorzeniem
zawalam każdą dobrą rozgrywkę w siatkówce, nie trafiałam do kosza, nie
odbierałam podań od dziewczyn i zawsze przewracałam się gdy miałam kopnąć piłkę.
A jeśli chodzi o uczucia, to ja nigdy nie rozumiałam dlaczego dziewczyny z
mojej klasy ciągle paplają o tych brazylijskich serialach. Przeżywają rozstania
dwóch głównych bohaterów i płaczą po korytarzach, że jakaś Isaura i Leon nigdy
nie wrócą do siebie po zdradzie Leona. A później się okazuję, że po kilku
odcinkach znów się ze sobą spotykają. Chodzi mi o to, że one ciągle wybuchają
różnymi uczuciami jak złość, smutek, radość, totalne wkurzenie. I te wszystkie
uczucia powodują błahe sprawy jak właśnie serial, ta sama sukienka u innej
dziewczyny, nowy przeceniony błyszczyk czy były chłopak chodzący z inną
dziewczyną która jest wrogiem tej pierwszej. Dla mnie to totalne bzdury ale dla
moich koleżanek w klasie to bardzo poważne sprawy. Dlatego właśnie nie pasuję
do typowych nastolatek, ja nie oglądam seriali, nie miałam nigdy chłopaka i nie
maluję się za dużo. Wolę zamiast tego pojeździć na koniu w szkółce jazy konnej,
grać na gitarze czy poczytać sobie dobrą książkę. I właśnie dlatego też ludzie
z mojej klasy nie zauważali mnie na przerwach i na lekcjach dopóki nie
podniosłam ręki aby odpowiedzieć na pytanie nauczyciela. Wtedy zaczynali
krzyczeć na cały głos teksty typu: Bądźcie cicho, kujon przemawia i tak dalej.
Przez te lata od kiedy ludzie z klasy zaczęli mnie przezywać, przejmowałam się
wszystkim co mówili. Na przerwach przesiadywałam w bibliotece szkolnej a gdy
wróciłam do domu zamykałam się w swoim pokoju i tam płakałam. Było mi źle,
wtedy myślałam, że to ja jestem winna tego, że jestem taka nieśmiała, że
powinnam się zmienić, powinnam uprawiać więcej sportu, nie powinnam się tyle
uczyć tylko udzielać się towarzysko. Ale gdy przyszedł moment zagadania do
obcej dziewczyny, zaczęłam się jąkać i strasznie poczerwieniałam na twarzy. Od
tamtej chwili do nikogo więcej nie zagadałam. Teraz kiedy nie chodziłam już do
szkoły w Teksasie, nie żałowałam, że się nie zmieniłam. Doszłam do wniosku, że
nigdy nie będę taka jak inni nastolatkowie i, że powinnam zajmować się tym co
lubię niż na siłę uprawiać sport ale jednak powinnam trochę popracować nad
swoją nieśmiałością. To na pewno muszę zmienić aby mieć chociaż znajomych w
szkole w Nowym Yorku. Wracając do Nowego Yorku to już od dwóch tygodni
uczęszczam do liceum który znajduję się w samym środku miasta przy centrach
handlowych. Nie podoba mi się to, ponieważ właśnie tam roi się od ludzi
kupujących i bez sensu tułających się i oglądających za szybą produkty które
oferuje sklep. Spokojnie nie można tam przejść, bo od razu spotykam się z
zdegustowanymi minami u ludzi których podeptałam czy wyzwiskami gdy próbowałam
się przecisnąć między innymi mieszkańcami Nowego Yorku. Przez cały ten cyrk
powrót do domu zajmuję mi dwadzieścia minut co zająć mi powinno dziesięć. To
nie jedyny powód dlaczego nienawidzę tego miasta.
Hej, zapraszam na moje nowe opowiadanie, mam nadzieję, że Wam się spodoba. Będę umieszczała nowe rozdziały dwa razy w tygodniu, w środy i piątki. Proszę o zostawienie komentarza wtedy będę wiedziała, że ktokolwiek czyta to co napiszę. Do zobaczenia.