czwartek, 20 sierpnia 2015

ROZDZIAŁ 1

Nienawidzę szkoły. A zwłaszcza tej, do której od niedawna chodzę. Od kiedy przeprowadziłam się z Teksasu do Nowego Yorku, wraz moją ciotką, nie miałam dobrego zdania o tym mieście. Nie lubiłam gdy ulice były zatłoczone  od wszelakich pojazdów, śpieszących się ludzi którzy na chama pchali się przed ciebie nie przejmując się tym, że możesz być staranowana przez reszty ludzi gdy się przewrócisz. To cały urok dużego miasta. Ja, prosta dziewczyna ze wsi wolałam spokojniejsze miejsca, odpowiednie na jazdę rowerem i samotne przechadzki które nie były możliwe w Nowym Yorku. W Teksasie żyje mało ludzi i dlatego to miejsce przeznaczone jest dla osób takich jak ja. Spokojnych, nieśmiałych i nie mających przyjaciół. Można by powiedzieć, że jestem takim odludkiem, który zawsze trzymał się na uboczu od innych uczniów aby nie chcieli do mnie podejść. Nie to, że nie lubiłam ludzi, nie można tego tak nazwać. Lubiłam rozmawiać ze sprzedawczyniami, sąsiadami, z panią Smith która od małego uczyła mnie jeździć na koniach w swojej szkole nauki jazdy i z innymi ludźmi w mieście. Nie umiałam tylko, pierwsza odezwać się do kogoś w moim wieku. To głupie. Normalny nastolatek, nawiązuje szybciej kontakt z człowiekiem w swoim wieku a nie z dorosłym. Ja byłam inna. Oczywiście ciągnęło mnie do ludzi w moim wieku, ale byłam zbyt niepewna siebie i czułam, że odstaje od innych nastolatków, nie tylko intelektualnie ale też uczuciowo. Nie twierdzę, że jestem jakaś mądra, ale to ja miałam największą średnią w mojej klasie od wszystkich. Inni ledwo zdawali na dwójki z klasy do klasy a ja jedyna co roku miałam piątkę. Osiągnęłam to przez nie zajmowanie się bzdurnymi rzeczami, typu śledzenie najnowszych ploteczek o gwiazdach jak robiły moje koleżanki z klasy, ślęczenie przy komórce i rozmawianie ze swoimi psiapsiółkami czy uprawianie sportu jak chłopcy. Nie jestem dobra w sporcie, a w-f po prostu nienawidzę. Dlatego, też poprzez moją niezdarność i lęk przed upokorzeniem zawalam każdą dobrą rozgrywkę w siatkówce, nie trafiałam do kosza, nie odbierałam podań od dziewczyn i zawsze przewracałam się gdy miałam kopnąć piłkę. A jeśli chodzi o uczucia, to ja nigdy nie rozumiałam dlaczego dziewczyny z mojej klasy ciągle paplają o tych brazylijskich serialach. Przeżywają rozstania dwóch głównych bohaterów i płaczą po korytarzach, że jakaś Isaura i Leon nigdy nie wrócą do siebie po zdradzie Leona. A później się okazuję, że po kilku odcinkach znów się ze sobą spotykają. Chodzi mi o to, że one ciągle wybuchają różnymi uczuciami jak złość, smutek, radość, totalne wkurzenie. I te wszystkie uczucia powodują błahe sprawy jak właśnie serial, ta sama sukienka u innej dziewczyny, nowy przeceniony błyszczyk czy były chłopak chodzący z inną dziewczyną która jest wrogiem tej pierwszej. Dla mnie to totalne bzdury ale dla moich koleżanek w klasie to bardzo poważne sprawy. Dlatego właśnie nie pasuję do typowych nastolatek, ja nie oglądam seriali, nie miałam nigdy chłopaka i nie maluję się za dużo. Wolę zamiast tego pojeździć na koniu w szkółce jazy konnej, grać na gitarze czy poczytać sobie dobrą książkę. I właśnie dlatego też ludzie z mojej klasy nie zauważali mnie na przerwach i na lekcjach dopóki nie podniosłam ręki aby odpowiedzieć na pytanie nauczyciela. Wtedy zaczynali krzyczeć na cały głos teksty typu: Bądźcie cicho, kujon przemawia i tak dalej. Przez te lata od kiedy ludzie z klasy zaczęli mnie przezywać, przejmowałam się wszystkim co mówili. Na przerwach przesiadywałam w bibliotece szkolnej a gdy wróciłam do domu zamykałam się w swoim pokoju i tam płakałam. Było mi źle, wtedy myślałam, że to ja jestem winna tego, że jestem taka nieśmiała, że powinnam się zmienić, powinnam uprawiać więcej sportu, nie powinnam się tyle uczyć tylko udzielać się towarzysko. Ale gdy przyszedł moment zagadania do obcej dziewczyny, zaczęłam się jąkać i strasznie poczerwieniałam na twarzy. Od tamtej chwili do nikogo więcej nie zagadałam. Teraz kiedy nie chodziłam już do szkoły w Teksasie, nie żałowałam, że się nie zmieniłam. Doszłam do wniosku, że nigdy nie będę taka jak inni nastolatkowie i, że powinnam zajmować się tym co lubię niż na siłę uprawiać sport ale jednak powinnam trochę popracować nad swoją nieśmiałością. To na pewno muszę zmienić aby mieć chociaż znajomych w szkole w Nowym Yorku. Wracając do Nowego Yorku to już od dwóch tygodni uczęszczam do liceum który znajduję się w samym środku miasta przy centrach handlowych. Nie podoba mi się to, ponieważ właśnie tam roi się od ludzi kupujących i bez sensu tułających się i oglądających za szybą produkty które oferuje sklep. Spokojnie nie można tam przejść, bo od razu spotykam się z zdegustowanymi minami u ludzi których podeptałam czy wyzwiskami gdy próbowałam się przecisnąć między innymi mieszkańcami Nowego Yorku. Przez cały ten cyrk powrót do domu zajmuję mi dwadzieścia minut co zająć mi powinno dziesięć. To nie jedyny powód dlaczego nienawidzę tego miasta. 

Hej, zapraszam na moje nowe opowiadanie, mam nadzieję, że Wam się spodoba. Będę umieszczała nowe rozdziały dwa razy w tygodniu, w środy i piątki. Proszę o zostawienie komentarza wtedy będę wiedziała, że ktokolwiek czyta to co napiszę. Do zobaczenia. 

1 komentarz:

  1. Ekhem ,ekhem.
    Supppper rozdział.
    Zwiedź mnie:
    1.historia-dedykowana-wam.blogspot.com
    2.http://my-life-caroline.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń